რქუმა

1. See also: დარქუმა, სარქუელ-ი, ურქმელ-ი
2. «წოდება», «უწყება», «სახელის-დება», «თქუმა», «ხდა», «თხრობა»:
    

   „ე რ ქ უ ა (ე წ ო დ ა DE) აგარაკსა მას აგარაკი სისხლისაჲ“ მთ. 27,8; „ყოველი... გა რ ქ უ თქუენ“ C, — „ყოველი... გ ა უ წ ყ ე თქუენ“ DE, ი. 15,15; „მუნ გ ე რ ქ უ ნ ე ნ (გ ე თ ხ რ ა ს G) შენ“

   საქ. მოც. 22,10; „ჰ რ ქ უ ა მას“ M, — „თ ქ უ ა მისდამი“ G, მსჯ. 4,6; „ნუ ჰ ი რ ქ უ ა მ თ თავთა თქუენთა მოძღუარს“ C, — „ნუ ვის ჰ ხ ა დ ი თ მოძღურით“ DE, მთ. 23,8; „რაჲ-მე უნდეს სახელი

   რ ქ უ მ ა დ მას?“ C, — „რაჲ-ძი უნდეს ს ა ხ ე ლ ი ს-დ ე ბ ა დ მისა?“ DE, ლ. 1,62; „მსახურ ღმრთისა თქუენისა გ ე რ ქ უ ა ს თქუენ“ I, ეს. 61,6.

   See also: მირქუმა
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.