რღვნა, წარღვნა:
- „წყლით რ ღ უ ნ ი თ გ ა ნ ნოვესით“ I, ეს. 54,9; „რომელმან მისცენ წყლით რ ღ უ ნ ა ს ა უსჯულონი იგი და ბილწნი კაცნი“
- რიფს. 169,3; „წჳმითა რ ღ უ ნ ი ს ა ჲ თ ა“ О, ეზეკ. 38,22; „წჳმაჲ რ ღ უ ნ ი ს ა ჲ იყოს“ О, ეზეკ. 13,13.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.