 |
 | |
საა საბ საგ სად საე სავ საზ სათ საი საკ სალ სამ სან საპ სარ სას სატ საუ საფ საქ საღ საყ საშ საჩ საც საძ საწ საჭ სახ საჯ საჲ საჴ
სადამე, სადმე
«ოდესმე», ზოგჯერ; სადმე, მაშასადამე:
- „იყოს თუ ს ა დ მ ე“ pb., „უკუეთუ იყოს ო დ ე ს მ ე“ G, ისუ ნ. 22,28; „ს ა დ ა მ ე დედალ არს, ს ა დ ა მ ე მამალ“ ფიზ. XXVII 5; „ნუუკუე მო-ს ა დ ა მ ე-გკლას შენ“ I, იერემ. 40,15;
- „ას წლის ს ა დ ა მ ე იყო“ ჰრომ. 4,19; „მაშინღა ს ა დ მ ე“ მსკ. 31,3.
See also: სადა
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
 to main page | Top 10 • Feedback • Login |  top of page |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |