დასათესი, ყანა:
- „დავარდეს... თესლსა ს ა თ ე ს ა ვ ს ა, რომელი ითესვის“ M, ლევიტ. 11,37; „ყოველი ს ა თ ე ს ა ვ ი მდინარისაჲ მისგან განჴმეს ხორშაკითა“ I, ეს. 19,7; „უფროჲსი ს ა თ ე ს ა ვ ი მთასა
- შინა იქმნებოდა თოჴითა“ ი.-ე. 42,7.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.