 |
 | |
საა საბ საგ სად საე სავ საზ სათ საი საკ სალ სამ სან საპ სარ სას სატ საუ საფ საქ საღ საყ საშ საჩ საც საძ საწ საჭ სახ საჯ საჲ საჴ
სათნო-ყოფა
«ნება», მოწონება, თვალში მოსვლა, ალერსი, მოფერება, «ყუავება»; «თავს-დება»:
- „არა ს ა თ ნ ო კაცმან ი ყ ო დადგრომაჲ“ G,—„არა ი ნ ე ბ ა კაცმან მან დადგრომად“ M, მსჯ. 19,10; „შენ ს ა თ ნ ო გ ი ყ ა ვ“ ლ. 3,22; „ს ა თ ნ ო-ი ყ ო უფალმან სიონი“ ფს. 131,13;
- „უკუეთუმცა კაცთა ს ა თ ნ ო-ვ ე ყ ო ფ ვ ო დ ე, ქრისტჱს მონამცა არა ვიყავ“ გალატ. 1,10; „ღმერთსა არა ს ა თ ნ ო ე ყ ვ ნ ე ს“, I თეს. 2,15; „ს ა თ ნ ო-ი ყ ვ ი ს მამამან ძჱ თჳსი,
- რომელი ჰმონებნ“ O,—„უ ყ უ ა ვ ი ნ კაცი ძესა თჳსსა მსახურეულად მისსა“ pb., მალ, 3,17; „დღჱ იგი დიდი არა ს ა თ ნ ო ვ ი ყ ა ვ“ О,—„დღე დიდი არა თ ა ვ ს-ვ ი დ ვ ა“ pb.,
- ეს. 1,13.
See also: ყოფა
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
 to main page | Top 10 • Feedback • Login |  top of page |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |