ტაცება

1. «მიტაცება», «მოტაცება»:
    

   „რომელნი ი ტ ა ც ნ ე ს“ M, ―„რომელნი მ ი ი ტ ა ც ნ ე ს“ G, მსჯ. 21,23; „მისცა მონატაცები იგი, რომელ მ ო ს ტ ა ც ა“ Ο,— „უკუნ სცეს ნატაცები, რომელი ი ტ ა ც ა“ G, ლევიტ. 6,4; „ლომმან უ ტ ა ც ა ფრიად ლეკუთა მისთა“ O, ნაუმ 2,12.

2. წაგლეჯა, მიტაცება:
    

   „იყო... ტ ა ც ე ბ ა ჲ უსამართლოჲ“ ფლკტ. 133,4; „მოვიძულე ტ ა ც ე ბ ა ჲ სიცრუვისაჲ“ I, ეს. 61,8.

   See also: აღმოტაცება, აღმოტაცებულ-ი, გამონატაცებ-ი, გამოტაცება, დამტაცებელ-ი, დასატაცებელ-ი, დატაცება, მიმოდატაცებულ-ი, მიმოდატაცება, მიმოტაცება, მისატაცებელ-ი, მიტაცება, მომტაცებელ-ი, მონატაცებ-ი, მოტაცება, მტაცებელ-ი, ნატაცებ-ი, წარმოტაცება, წარსატაცებელ-ი
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.