«ფლობა», «განტევება», «უფლება», გაშვება, ნების რთვა:
- „არავინ უ ტ ე ვ ა მიდევნებად მის თანა“ DE, — „არავის უ ფ ლ ო მიდევნებად მის თანა“ C, მრ. 5,37; „მ ი ტ ე ვ ე მე“ G, —„გ ა ნ მ ი ტ ე ვ ე“
- M, მსჯ. 16,26; „ნუ უ ტ ე ვ ე ბ თ მათ შესლვად ქალაქთა მათთა“G,― „ნუ ა უ ფ ლ ე ბ თ შესლვად ქალაქად მათა“ M, ისუ ნ. 10,19; „არა
- უ ტ ე ვ ო მე აღჴოცად ეფრემი“ Ο, ოვსე 11,9; „არა უ ტ ე ვ ა დათხრად გუერდი სახლისა თჳსისაჲ“ ლ. 12,39; „არა გ ი ტ ე ვ ე შენ შეხებად მას“
- O, დაბ. 20,6; „ნურარაჲ გგლიან, უ ტ ე, მოკუდეს“ შუშ. X 6.
See also: გამოსატევებელ-ი,
გამოტევება,
განტევება, გატევება,
გარდამოტევება,
გარდატევება,
დამოტევება,
დატევება, დატეობა,
ზეგარდამოსატევებელ-ი,
თუალგანტევებულ-ი,
მიტევება,
მიუტევებელ-ი,
მომტევებელ-ი,
მოსატევებელად,
მოტევება,
მტევებარ-ი, მტეობარ-ი,
შეტევება, შეტეობა,
შემოტევება,
შთატევება,
წარმოტევება,
წარტევება Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page