ტენება

1. წყვეტა, მიწყდომა:
    

   „გლეხითურთ ე ტ ე ნ ე ბ ო დ ე ს რიფს. 167,37.

2. მისევა, მიწყდომა:
    

   „დატკებნეს იგი ტ ე ნ ე ბ ა ს ა მას ბჭეთა თანა“ Ο, IV მფ. 7,17; „ტ ე ნ ე ბ ი ს ა გ ა ნ დათრგუნვილნი“ A—92,231; „ურთიერთას დასთრგუნვიდეს ტ ე ნ ე ბ ი ს ა მისგან“ H—341,641.

   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.