ტირილ-ი

1. «დატირება», «გოდება», «ლმობა», ცრემლვა, მოთქმა:
    

   „ტ ი რ ო დ ი ა ნ დაწუასა მას“ Ο,— „დ ა ი ტ ი რ ო ნ დაწუვაჲ“ G, ლევიტ. 10,6; „რომელნი ეტყებდეს და ჰ გ ო დ ე ბ დ ეს მას“ DE, — „რომელნი ტ ი რ ო დ ე ს და ეტყებდეს მას“

   C, ლ. 23,27; „ტ ი რ ო დ ე ს უფროჲს-ღა სიტყუასა მას ზედა“ Ⴀ, ―„ე ლ მ ო დ ა უფროჲს-ღა სიტყჳსა მისთჳს“ Ⴂ, საქ. მოც. 20,38; „იწყო ტ ი რ ი დ“ მრ. 14,72; „ს ტ ი რ ო დ ე ს მას ყოველნი“ ლ. 8,52; „ჴმითა მაღლითა ტ ი რ ო დ ა“ O, II მფ. 19,4; „რაჲსა ესრეთ ს ტ ი რ?“ Ath.—12,229r.

2. მოთქმა:
    

   „მწუხრი იყოს ტ ი რ ი ლ ი და ცისკარსა — სიხარული“ Ⴀ, ფს, 29,6; „ტიროდა ტ ი რ ი ლ ი თ ა დიდითა“ O, დაბ. 46,29; „ჴმაჲ ჰრამაჲთ ისმა ტ ი რ ი ლ ი ს ა ჲ და გოდებისაჲ“ მთ. 2,18.

   See also: დატირება, მეტირალ-ი, მოტირალ-ი, მტირალ-ი, სატირელ-ი, წარტირილ-ი
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.