ტჳრთვა

1. აღება, «თავს-დება», «დატევა», ზიდვა:
    

   „სნეულებანი ჩუენნი ი ტ ჳ რ თ ნ ა“ მთ. 8,17; „მტჳრთველთა ი ტ ჳ რ თ ე თ ეგე“ G,—„თავს-დებით თ ა ვ ს-ი დ ე ვ ი თ ეგე“

   О, რუთ 2,16; „რომელმან გ ი ტ ჳ რ თ ა შენ“ ლ. 11,27; „არღა ძალ-გიც ტ ჳ რ თ ვ ა დ“ DE,—„ვერ შეუძლოთ დ ა ტ ე ვ ა დ“

   C, ი. 16,12; „მან ი ტ ჳ რ თ ო ს სასჯელი“ გალატ.5, ლ 10; „ნეტარ არს მუცელი, რომელმან გ ი ტ ჳ რ თ ა შენ“ იპ.

   რომ.-კურთხ. ისაკ და იაკ. 108,10.

2. «დათმობა»:
    

   „ვერ მიძლავს მარტოსა ტ ჳ რ თ ვ ა ჲ თქუენი“ G, — „ვერ დ ა გ ი თ მ ო თქუენ მარტომან“ M, II შჯ. 1,9.

   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973