ტყება

1. «გოდება», «ტირილი», მოთქმა თავში ცემით; გლოვა, «დატყება»:
    

   „სტიროდეს მას ყოველნი და ე ტ ყ ე ბ დ ე ს“ ლ. 8,52; „მოვიდოდეს ასულნი ისრაელისანი ტ ყ ე ბ ა დ“ G, — „აღმოვიდოდეს

   ასულნი ისრაელისანი ტ ი რ ი ლ ა დ (გ ო დ ე ბ ა დ M)“ pb., მსჯ. 11,40; „მოვიდა აბრაჰამ ტ ყ ე ბ ა დ სარრაჲსა“

   О, დაბ. 23,2;„ე ტ ყ ე ბ დ ე ს მას ტყებითა დიდითა“ О, დაბ. 50,10; „ყოველნი ჴელნი ე ტ ყ ე ბ დ ე ნ“ I, იერემ. 48,37;

   „ე ტ ყ ე ბ დ ი თ სახლსა, მახლობელსა მისსა“ О, მიქ. 1,11; „ვ ს ტ ყ ე ბ ცოდვათა ჩემთა“ მ. ცხ. 97v; „არცა ი ტ ყ ე ბ ნ ე თ,

   არცა იტირნეთ“ pb..—„არცა დაიტირნეთ, არცა დ ა ი ტ ყ ე ბ ნ ე თ“ О, ეზეკ. 24,23.

2. მოთქმა (ცემით თავპირში), გოდება:
    

   „ყვეს ტ ყ ე ბ ა ჲ დიდი მას ზედა“ საქ. მოც. 8,2; „ყოველთა უბანთა ტ ყ ე ბ ა ჲ“ ამოს 5,16; „ყონ ტ ყ ე ბ ა ჲ ვითარცა დევთაჲ“ მიქ. 1,8;

   „ღაღადებდენ გლოჲთ და ტ ყ ე ბ ი თ“ მ. სწ. 16, 23; „მოიწია ჟამი ტ ყ ე ბ ი ს ა ჲ, გლოვისაჲ და ტირილისაჲ სიკუდილისა მისისათჳს“

   გრ. ნოს.-კაც. აგებ. 206,4.

   See also: მეტყებელ-ი
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.