ტყუება

1. ალაპარაკება:
    

   „უტყუთა ა ტ ყ უ ე ბ ს“ მრ. 7,37; „ა ტ ყ უ ე ბ ნ დიდ-დიდთა“ Ο, I ეზრა 3,22; „მან გ ა ტ ყ უ ა ს შენ ერისა მიმართ“ Ο, გამოსლ. 4,16.

   See also: აღტყუება
2. საბაბის მიცემა
   See also: მატყუებელ-ი, მომატყუებელ-ი, მოტყუება, შეტყუება, შეტყუვება, ტყუება, თანა-შეტყუება
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.