ტყუენვა

1. იავარყოფა, ძარცვა, ტყვედ წაყვანა, «მოსრვა»:
    

   „რომელ-იგი ტ ყ უ ე ნ ვ ი დ ა (მ ო ს რ ვ ი დ ა Ⴀ) იერუსალემს შინა“ საქ. მოც. 9,21; „ვ ტ ყ უ ე ნ ე ვ დ ი მათ“ გალატ. 1,13.

2. ძარცვა, ტყვედ წასხმა:
    

   „ერსა ჩემსა ზედა უბრძანო ტ ყ უ ე ნ ვ ა ჲ და ავრობაჲ“ I, ეს. 10,6; „იხილა წინაჲსწარ ტ ყ უ ე ნ ვ ი ს ა მისთჳს და მოოჴრებისა იერუსალჱმისა“ წწტყ. 96 (ჱ).

   See also: გამოტყუენვა, დატყუენვა, მოტყუენვა, ნატყუენავ-ი, საფლავის-მტყუენველ-ი, წარმოტყუენვა, წარმტყუენავ-ი, წარმტყუენ(ვ)ელ-ი, წარტყუენვა
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.