ტყუ(ვ)ილ-ი

1. ტყუობა, ცრუობა:
    

   „არა ვ ტ ყ უ ვ ი“ გალ. 1,20; „მ ტ ყ უ ვ ი ს მე მეორე იუდა“ ანდ.-ანატ. 209,21; „ყოველსა ტ ყ უ ი ა ნ“ საქ. მოც. 14,19; „ტ ყ უ ო დ ე ს

   უშჯულოებითა მათითა“ ფს. 26,12; „ვ ტ ყ უ ე წინაშე უფლისა მაღლისა“ O, იობ 31,28; „ჰ ტ ყ უ ვ ე ს (უ ტ ყ უ ვ ე ს O) უფალსა მათსა“ I,

   იერემ. 5,12; „ყოველი ძმაჲ ტყუვილით ტ ყ უ ვ ო დ ი ს“ I, იერემ. 9,4.

2. «ცრუ», სიცრუე:
    

   „ოდეს იტყჳნ ტ ყ უ ვ ი ლ ს ა, თჳსისაგან გულისა იტჳნ“ DE, — „რაჟამს იტყჳნ ც რ უ ს ა, თჳსთა მათ მიმართ იტყჳნ“ C, ი. 8,44; „სთქუ ჩემდამო ტ ყ უ ი ლ ი

   G, მსჯ. 16,10; „ტ ყ უ ვ ი ლ ი შორს ყავ ჩემგან“ O, იგ. სოლ. 30,8; „სიტყუანი თქუენნი ტყუვილ არიან“ O, ეზეკ. 13,8; „აღაგზნის ტ ყ უ ვ ი ლ ი მოწამემან

   ცრუმან“ O, იგ. სოლ. 6,18; „ტ ყ უ ვ ი ლ ი თ მოიტაცნის იგინი“ ფიზ. XVIII 5; „ტ ყ უ ვ ი ლ არიან განწესებულებანი მათნი“ ს. გაბ. მოც. საკ. 95,40.

   See also: ტყუვება, განტყუვება, მარადის-მტყუვარ-ი, მტყუვარ-ი, მტყუარ-ი, შეტყუვლ(ი)ლ-ი, უტყუ(ვ)ელ-ი
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.