«უბრალო», წმინდა, უზადო, უცოდველი, მართებული, უმანკო:
- „დაჯდის იგი... ფარულად მოკლვად უ ბ ი წ ო ს ა (უ ბ რ ა ლ ო ჲ ს ა Ⴂ)“ ფს. 9,29; „დასთხიეს სისხლი უ ბ ი წ ო ჲ (უ ბ რ ა ლ ო ჲ Ⴂ)“ ფს. 105,38; „კაცისა უ ბ ი წ ო ჲ ს ა თანა უ ბ ი წ ო ვიყო“ Ⴀ,—
- „კაცისა უ ბ რ ა ლ ო ჲ ს ა თანა უ ბ რ ა ლ ო ვიყო“ Ⴂ, ფს. 17,26; „რაჲთა იყვნეთ უბიწო და უმანკო“ ფლპ. 2,15; „იჴსნენით... პატიოსნითა სისხლითა... ტარიგისა უმანკოჲსა და უ ბ ი წ ო ჲ ს ა ქრისტჱსითა“
- I პეტრე 1,19; „სიმართლემან უ ბ ი წ ო ჲ ს ა მ ა ნ წარიმართნის გზანი“ O, იგ. სოლ. 11,5; „მოიპოვე შენდა ცხორებაჲ უ ბ ი წ ო ჲ და შეუგინებელი“ ფლპ. მოც. 3, 33; „უ ბ ი წ ო ჲ თ ა საქალობელითა და
- კეთილითა თესლითა მშევ მე“ ფლკტ. 142,32; „ქალწულებაჲ... უ ბ ი წ ო ჲ დაემარხა“ ი.-ე. 47,11; „ვიდოდეს... უ ბ ი წ ო ნ ი“ ლ. 1,6.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page