
	ლექსიკონები Top 10 Feedback Login ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)

უგუნურ-ი

უგონო, უგნური, სულელი, უვიცი:

„ბრძენთა და უ გ უ ნ უ რ თ ა თანამდებ ვარ“ ჰრომ. 1,14; „უ გ უ ნ უ რ მ ა ნ არა გულისჴმა-ყვის ესე“ ფს. 91,7; „რისხვა მამისა ― შვილი უგუნური“ O, იგ. სოლ. 17,25; „ნუ ემღერი
უ გ უ ნ უ რ ს ა“ O, ზირ. 8,5; „ნუუკუე უ გ უ ნ უ რ ა დ შემრაცხოს მე“ II კორ. 11,16; „სიზმართა აღაფრინნიან უ გ უ ნ უ რ ნ ი“ O, ზირ. 31,1; „უ გ უ ნ უ რ მ ა ნ სიცილსა
აღიმაღლის ჴმაჲ თჳსი“ O, ზირ. 21,23; „კაცთა უ გ უ ნ უ რ თ ა შთანთქან იგი“ O, იგ. სოლ. 21,20; „ჰბაძვიდა იგი პირუტყუთა უ გ უ ნ უ რ თ ა“ ფს. 48,13; „უ გ უ ნ უ რ ო,
ამას ღამესა მიგიღონ სული შენი“ ლ. 12,13; „სიბრძნჱ ჭეშმარიტი, რომელი მისცემს უ გ უ ნ უ რ თ ა გონებასა კეთილსა“ მ. სწ. 69,27; „უ გ უ ნ უ რ ა დ ჰყავ“ O, დაბ. 31,28.

Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.