«მინდობილი», «უჭუვარი», უნაღვლელი; «უშფოთველი»:
- „ბანაკი იგი მათი უ ზ რ უ ნ ვ ე ლ იყო“ M,—„ბანაკი იყო მ ი ნ დ ო ბ ი ლ“ G, მსჯ. 8,11; „მე უ ზ რ უ ნ ვ ე ლ ვიყო“ Q. —„მე უ ჭ უ ვ ა რ ვიყო“ ფლპ. 2,28; „თქუენ უ ზ რ უ ნ ვ ე ლ გყვნეთ“ მთ. 28,14;
- „იყო მუნ უ ზ რ უ ნ ვ ე ლ იგი“ О, ივდ. 1,16; „სიკუდილო... მწარე არს შენი საჴსენებელი... კაცისათჳს უ ზ რ უ ნ ვ ე ლ ი ს ა (უ შ ფ ო თ ვ ე ლ ი ს ა pb.)“ О, ზირ. 41,2.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page