უკეთურება

1. «ცრუვება», «ვნება», «ბოროტება»:
    

   „მრავალგზის უ კ ე თ უ რ ე ბ დ ე ს შენდამი“ О, — „მრავალგზის ბ ო რ ო ტ ე ბ ს შენ ზედა“ pb., ეკლ. 7,23; „რაოდენმე ე უ კ ე თ უ რ ა (ე ც რ უ ა Շ) მტერი სიწმიდესა შენსა“ ფს. 73,3; „წინაწარმეტყუელთა

   ჩემთა შორის ნუ უ კ ე თ უ რ ო ბ თ“ G „—„წინაწარმეტყუელსა ჩემსა ნუ ა ვ ნ ე ბ თ“ Շ, ფს. 104,15.

2. «ბოროტი», «ზაკულება», სიავე:
    

   „ჰყოფ ჩემ თანა უ კ ე თ უ რ ე ბ ა ს ა წყობის-ყოფითა ჩემდამო“ G,— „იქმ ჩემდა მომართ ბ ო რ ო ტ ს ა და მბრძავ მე“ M, მსჯ. 11,27; „გულისჴმა-ყო იესუ უ კ ე თ უ რ ე ბ ა ჲ იგი მათი“ C, — „...ზ ა კ უ ლ ე ბ ა ჲ იგი მათი“ DE, მთ. 22,18;

   „რაჲ არს უ კ ე თ უ რ ე ბ ა ჲ ესე, ქმნილი თქუენ შორის?“ G, მსჯ. 20,12; „რაჲსა გაზრზენს შენ უ კ ე თ უ რ ე ბ ა ჲ შენი?“ О, IV მფ. 14,10; „უ კ ე თ უ რ ე ბ ა ჲ არნ გულსა მათსა“ ფს. 27,3; „აღვიღოთ უ კ ე თ უ რ ე ბ ა ჲ ისრაჱლისაგან“

   M, მსჯ. 20,13; „რომელი მრავალსა ბოროტსა იქმნ, უხარკობს უ კ ე თ უ რ ე ბ ა ს ა“ О, იგ. სოლ. 19,7; „განჰძარცჳს მრავალ ჟამ ღმერთმან ჭური უ კ ე თ უ რ ე ბ ი ს ა ჲ“ მრთ. D, ს. გაბ.მოც. საკ. 93,26; „ვსძლოთ თქუენსა მაგას

   უ კ ე თ უ რ ე ბ ი ს ა ზრახვასა“ სბსტ. 133,16; „ივლტოდე ვეცხლის-მოყუარებისაგან, რომელ არს ძირი ყოვლისა უ კ ე თ უ რ ე ბ ი ს ა ჲ“ მ. სწ. 10,20; „უ კ ე თ უ რ ე ბ ი ს ა მის სახისა ქმრისა მისისაჲსა მარადის გულს-ეტყჳნ“ შუშ. I, 12.

   See also: უკეთურ-ი
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973