უკანა, ბოლო, «უკუანა», «დასასრული», «აღსასრული», უკანასკნელი:
- „მრავალნი იყვნენ პირველნი უ კ უ ა ნ ა ჲ ს კ ნ ე ლ“ DE, — „მრავალნი იყვნენ წინანი უ კ უ ა ნ ა“ C, მრ. 10,31; „უ კ უ ა ნ ა ჲ ს კ ნ ე ლ ს ა (დ ა ს ა ს რ უ ლ ს ა C) მას დღესა დიდისა მის დღესასწაულისასა
- დადგა იესუ“ ი. 7,37; „რაჲ უყოს ერმან ამან ერსა შენსა უ კ უ ა ნ ა ჲ ს კ ნ ე ლ თ ა დღეთასა?“ G,—„რაჲ უყოს ერმან ამან ერსა შენსა ა ღ ს ა ს რ უ ლ თ ა დღეთა?“ Fr., რიცხ. 24,14; „აღვადგინო იგი დღესა მას
- უ კ უ ა ნ ა ჲ ს კ ნ ე ლ ს ა“ C, ი. 6,39; „გამოვცადოთ, რაჲ-ძი იყოს უ კ უ ა ნ ა ჲ ს კ ნ ე ლ ი მისი?“ О, სიბრძ. სოლ. 2,17; „აგინებდა უ კ უ ა ნ ა ჲ ს კ ნ ე ლ ი თ ა გინებითა“ მ. ცხ. 60v; „ექმნის
- უ კ უ ა ნ ა ჲ ს კ ნ ე ლ ი უძჳრეს პირველისა“ მ. სწ. 24,20.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page