უკვდავი:
- „არა უ კ უ დ ა ვ არს ნაშობი კაცთაჲ“ О, ზირ. 17,29; „სიმართლჱ უ კ უ დ ა ვ არს“ О, სიბრძ. სოლ. 1,15; „მე უ კ უ დ ა ვ ს ა ვჰმსახურებ“ ი. მოც. 74,25; „ვიდრე უ კ უ დ ა ვ თ ა მათ მატლთა შეჭმასა,
- უმჯობჱს იყავნ ამათ მოკუდავთა შეჭმა“ შუშ. XV 10; „ჴორცნი უ კ უ დ ა ვ ყვნეს“ გრ. ნაზ.-შობ. 299,10.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.