«უსნო», უტკივარი, უნაღვლელი, უმწუხარო:
- „მოსცეს... უ ლ მ ო ბ ე ლ თ ა მწუხარებაჲ“ О,— „მიჰფინის გულის-სიტყუაჲ გულის-თქუმისაჲ უ ს ნ ო თ ა“ I,– ეს. 40,29; „ტკბილი იგი და უ ლ მ ო ბ ე ლ ი ნაკლულებასა იყოს“ О, იგ. სოლ. 14,24.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.