საღებავი; სახე, ხატი; გვარი, ნაირი:
- „ძოწითა მეწამულ ქმნა ფ ე რ ი მისი“ O, სიბრძ. სოლ. 13,14; „პირი შორს (იყვის) ბუნებითისა მის ფერისაგან“ H–2251, 282v; „ფ ე რ ი პირისა მისისაჲ იქცეოდა
- სედრაქის... ზედა“ I, დან. 3,19; „შუენიერებაჲ საღმრთოჲ არა გამოხატულ არს შუენიერებითა ფ ე რ თ ა ჲ თ ა“ გრ. ნოს.-კაც. აგებ. 149,23; „ვერ შემძლებელ
- არს ბრმაჲ გამორჩევად ფ ე რ ე ბ ი ს ა ერთიერთისაგან“ მ. წ. 193,28; „ვიძიო შური მათ ზედა ოთხითა ფ ე რ ი თ ა“ I, იერემ. 15,3; „ათასითა ფ ე რ ი თ ა
- დააშრო იგი“ ოქრ.-მარხ. და იონ. 104,37; „სხუა ფ ე რ იქმნა წინაშე მათსა“ C, მრ. 9,2; „იცვალა მათ წინაშე სხუად ფ ე რ ა დ“ მთ. 17,2; „ყოვლითავე
- ფ ე რ ი თ ა აღაშენის“ ი.-ე. 50,4; „ასწავეს ყოველი ფ ე რ ი უკეთურებაჲ და ბოროტისა საქმე“ მ. სწ. 291,33; „რომლით ფ ე რ ი თ შეიგრძნი შენ მჴეცნი იგი
- ველისანი“ H—341,411,
See also: ენდროჲს-ფერ-ი,
თითოფერ-ი, თჳთოფერ-ი,
თითოფერება,
კაცის-ფერ-ი,
მეწამულის-ფერ-ი,
მრავალფერ-ი,
მრავალფერობა,
ოქრო(ჲს)-ფერ-ი,
სხუაფერ-ი,
უფერულ-ი,
ღჳძლის-ფერ-ი,
ცის-ფერი Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page