«სამოსელი», «ძაძა», მოსასხამი:
- „ფ ი ჩ ჳ დაჰბურიან პირსა მისსა“ მრ. 14,65; „ნუ დაიჴუთავ ფ ი ჩ უ ს ა ქურივისასა“ pb., —„არა იჴუთო ს ა მ ო ს ე ლ ი ქურივისაჲ“ G, II შჯ. 24,17; „არაწმიდა იყოს ყოვლისაგან...
- ანუ ტყავისა, ანუ ფ ი ჩ ჳ ს ა“ G,—„არაწმიდა იყოს ყოველსავე... ტყავსა გინა ძ ა ძ ა ს ა“ О, ლევიტ. 11,32; „არავის მათგანსა აქუნდა სენაკსა შინა საჴმარი რაჲმე ამის სოფლისაჲ, თჳნიერ
- ხოლო... ფ ი ჩ ჳ ერთი და კუკული“ [წყაროს დასახელება გამორჩენილია (რედ.)]. 366r.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page