ფლობა

1. «ტევება», «უფლება»; ნების დართვა:
    

   „არავის უ ფ ლ ო მიდევნებად მის თანა“ C,—„არავინ უ ტ ე ვ ა მიდევნებად მის თანა“ DE, მრ, 5,37; „არა მ ი ფ ლ ო მე ღმერთმან მისლვად თქუენ თანა“ G, რიცხ. 22,14;

   „არა უ ფ ლ ი ე დ განღებად“ I, — „არა ვ ა უ ფ ლ ე ნ განღებად“ О, ნეემ. 13,19; „არა მიფლობს მოღებად სულთა მათ ჩემთა“ კ. იერ.-გამოჩ. ჯუარ. 242,28; „სხუასა

   ნუ ვის უ ფ ლ ი ე დ ჩუენ თანა შემოსლვად“ შუშ. VI 3; „არა მ ი ფ ლ ვ ე მე წარსლვაჲ, ამიერ ქალაქით“ H—341,288.

2. «ჴელმწიფება», ნება, უფლება:
    

   „აქუნდეს ფ ლ ო ბ ა ჲ განსხმად ეშმაკთა“ C, —„აქუნდეს მათ ჴ ე ლ მ წ ი ფ ე ბ ა ჲ... განსხმად ეშმაკთა“ მრ. 3,15; „ფ ლ ო ბ ა ჲ აქუნდეს კაცის-კლვისაჲ“ О, ზირ. 9,18; „შვილსა და ცოლსა...

   ნუ სცემ ფ ლ ო ბ ა ს ა შენ ზედა ცხორებასა შენსა“ О, ზირ. 30,20.

   See also: მფლობელ-ი, მფლობელობა
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.