«ზრდა», ჭმევა, სმევა, ხვევა, ფერება; «შუება»; გაუმაძღრობა, განცხრომა, ალერსი:
- „ვითარცა მზრდელი რაჲ ჰ ფ უ ფ უ ნ ე ბ ნ თჳსთა შვილთა“ pb., — „ვითარცა-იგი მზრდელი რაჲ ზ რ დ ი ნ თჳსთა შვილთა“ Q, I თეს. 2,7; „ვითარცა სძითა გ ჳ ფ უ ფ უ ნ ე ბ ს და გუზრდის“
- იპ. რომ.-კურთხ. ისაკ და იაკ. 108,6; „გ ფ უ ფ უ ნ ე ბ დ შენ წიაღთა ჩემთა“ ფლკტ. 142,16; „წიაღი იგი მამათ-მთავრისაჲ გ უ ე ფ უ ფ უ ნ ე ბ ო დ ი ს ჩუენ“ ბ. კეს.-40-თჳს 119,37; „ხოლო
- ჩუენ ვ ფ უ ფ უ ნ ე ბ დ ე თ სამოსლითა ჩჩჳლითა და თხელითა“ A—92,235; „შეიყუარენით ყოველნი ძმანი თქუენნი, ჰ ფ უ ფ უ ნ ე ბ ნ ი თ მათ ზედა“ H–622,9v; „რომელი ჰ ფ უ ფ უ ნ ე ბ დ ი ს
- შვილსა თჳსსა, შეუხუევს წყლულებათა მისთა“ О, ზირ. 30,7. „სალმობათანი... ფ უ ფ უ ნ ე ბ ი ს ა გ ა ნ იტყჳედ მკურნალნი“ ოქრ.-მარხ. და იონ. 109,16; „სიყუარული, ფ უ ფ უ ნ ე ბ ა ს ა შინა
- შენსა“ О,—„სიყუარული — შ უ ე ბ ა თ ა შენთა“ M, ქება 7,6; „არა არს ჯოჯოხეთს შინა ძიებაჲ ფ უ ფ უ ნ ე ბ ი ს ა ჲ“ О, ზირ. 14,17; „განსუენებასა მისსა განძღა იგი ფ უ ფ უ ნ ე ბ ი თ ა მისითა“
- О, ზირ. 34,3; „სიცილი იგი მათი ფ უ ფ უ ნ ე ბ ა არს ცოდვის“ О, ზირ. 27,14; „უმეტჱსღა ფ უ ფ უ ნ ე ბ ა ჲ აქუნდა მას მზარდულისა მისისაგან Sin. –11,77v.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page