ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
ფა ფე ფი ფლ ფო ფრ ფს ფუ ფქ ფშ ფხ ფჳ
ფუა ფუდ ფუე ფუვ ფუკ ფუნ ფურ ფუტ ფუფ ფუშ ფუც ფუძ
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

ფუცება

ფუცვა.
ფიცება:
 
„ვ ა ფ უ ც ე მათ ყოველთა სახელსა ღმრთისასა“ I, ნეემ. 13,25; „გ ა ფ უ ც ე ბ თ თქუენ ცხორებასა კეისრისასა“ ან. ებრ. 195,42; „გ ა ფ უ ც ე ბ შენ ღმრთისა“ მთ. 26,63; „ა ფ უ ც ე ბ დ ა
და ჰკითხვიდა დამტკიცებულად“ შუშ. II 12; „ე ფ უ ც ა მას... რაჲცა მთხოო, მიგცე შენ“ C, მრ. 6,23.
See also: ფიც-ი
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9