«დაფქვა», «მფქველ ყოფა», «ფქვილი»:
- „ფ ქ ჳ ა ნ მფქველითა“ pb., — „დ ა ჰ ფ ქ ვ ი დ ე ს მას წისქვილითა“ G, რიცხ. 11,8; „ფ ქ ვ ი დ ა (იყო მ ფ ქ ვ ე ლ G)
- სახლსა შინა საპყრობილისასა“ OM, მსჯ. 16,21; „მოიხუენ ფქვილნი, ფ ქ ე ვ დ ფქვილსა“ I, ეს. 47,2; „ორნი ფ ქ ვ ი დ ე ნ
- ფქვილსა“ მთ. 24,41, „ქვაჲ ფ ქ ვ ი ს ა ჲ დამოეკიდა ყელსა მისსა C, — „ლოდი ფ ქ ვ ი ლ ი ს ა ჲ ზედა ედვა ქედსა“ DE,
- ლ. 17,2.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.