«სული», ჰაერი:
- „ქ ა რ ი, სადა უნებნ, ქრის“ C, „ს უ ლ ი ს ა, ვიდრეცა უნებნ, ქრინ“ DE, ი. 3,8; „შეიკრიბნეს რჩეულნი თჳსნი ოთხთაგან ქ ა რ თ ა“ მთ. 24,31; „არა იხილოთ ქ ა რ ი“ О, IV მფ. 3,17; „ვითარცა
- მტუერი, რომელ აგავის ქა რ მ ა ნ პირისაგან ქუეყანისა“ ფს. 1,4; „უბრძანა ღმერთმან... ქ ა რ ს ა, ცხელსა, შემწუელსა“ I, იონა 4,8; „ირყევებოდეს ქ ა რ ი ს ა გ ა ნ ლერწამნი იგი“ მ. ცხ. 68v;
- „გამოწერა ჯუარად დიდად ქ ა რ თ ა ზედა“ ფლპ. მოც. 8,32; „ქ ა რ ს ა განმრყუნელსა სთესეს და დაქცევაჲ მათი ელის მათ“ O, ოვსე 8,7; „მსგავს არს იგი ღელვასა ზღჳსასა, ქ ა რ ი თ ა აღძრულსა“
- იაკ. 1,6; „ქ ა რ ნ ი ხორშაკნი და წყალნი მავნებელნი (არიან)“ შუშ. XIV 22; „მალე არს ქ ა რ ი, ხოლო გულის-სიტყუანი კაცისანი უმალეს მისა არიან. მ. სწ. 309,5.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page