
	ლექსიკონები Top 10 Feedback Login ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)

ქველ-ი

მამაცი, გულადი, მხნე; «კეთილი»:

„ქ ვ ე ლ ი გიყოს შენ“ G, —„კ ე თ ი ლ ი გიყოს შენ“ M, II შჯ. 30,5; „სხუაჲ არს სიზმარი ქ ვ ე ლ თ ა ჲ და სხუაჲ არს ჩუკენთაჲ“ გრ. ნოს. კაც. აგებ. 174,8;
„იყო იგი ქ ვ ე ლ ი და შემმართებელი“ ქ. ცხ. 140,9; „მოკლა ფარსმან მეფე, ქ ვ ე ლ ი“ ქ. ცხ. 59,4.

Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.