კეთილმოქმედი, მოწყალე:
- „რომელთა ჴელმწიფებაჲ აქუს მათ ზედა, ქ ვ ე ლ ი ს-მ ო ქ მ ე დ ჰრქჳან“ ლ. 22,25; „ჴმა-ვყავ... ღმრთისა, ქ ვ ე ლ ი ს-მ ო ქ მ ე დ ი ს ა ჩემისა“ ფს. 56,3; „კაცი
- ქ ვ ე ლ ი ს-მ ო ქ მ ე დ ი თავსმდებ ექმნის მოყუასსა თჳსსა“ О, ზირ. 29,19; „ერთ არს ქ ვ ე ლ ი ს-მ ო ქ მ ე დ“ მთ. 19,17.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.