ქუაბ-ი

1. გამოქვაბული, ბუნაგი:
    

   „გიყოფიეს იგი (სახლი) ქ უ ა ბ ავაზაკთა“ მთ. 21,13; „იყო ქ უ ა ბ ი ერთი და ლოდი ერთი და იდვა მას ზედა“ C, ი. 11,38; „ქ უ ა ბ ე ბ ს ა შინა დაიძინიან სიზმართათჳს“

   I, ეს. 65,4; „არიან ვინმე ქ უ ა ბ ს ა ერთსა დამალულ“ ანდ.-ანატ. 192,8; „ნუუკუე ქ უ ა ბ ნ ი აფთართანი ჰყვნე სამკადრებელად ჩემდა“ ფიზ. XXVII 9.

2. ქვაბი:
    

   „არა მოვიღო მგბარი ქ უ ა ბ თ ა გ ა ნ“ О, I მფ. 2,15; „შეადგ შენ ქ უ ა ბ ი ეგე დიდი“ О, IV მფ. 4,38; „მოეღო პყრობად: განრცხაჲ სასმელებისაჲ და სტამნებისამჲ და ქ უ ა ბ ე ბ ი ს ა ჲ

   და ცხედრებისაჲ“ მრ. 7,4; „აღადუღის უფსკრული, ვითარცა ქ უ ა ბ ი“ M, იობ 41,21.

   See also: სიავ-ქუაბ-ი
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.