პატივი, «სიწმიდე»; სათნოება, საპატიურობა:
- „შვილნიმცა უსხენ დამორჩილებულნი ყოვლითა ღ ი რ ს ე ბ ი თ ა“ I ტიმ. 3,4; „რაბამი სიყუარული აქუს მეფეთა ღ ი რ ს ე ბ ი ს ა შენისაჲ“ ი.-ე. 24,9; „მსახურებად მისა
- ღ ი რ ს ე ბ ი თ და სიმართლით“ DE,—„მსახურებად მისა ს ი წ მ ი დ ი თ და სიმართლით“ C, ლ. 1,75; „იგი თჳთ არს წინამძღუარ ყოველთა ღ ი რ ს ე ბ ა თ ა“ ეპ.
- კჳპრ.-აღვს. 225,14, „რომელთა სთხოვიან ამას ღ ი რ ს ე ბ ი თ“ ფლკტ. 146,25; „განისუენებდინ ღ ი რ ს ე ბ ი თ ქცევასა მას თქუენსა“ განს. ი. 198,20.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page