ღონება

1. ღონეობა, ხერხის/საშუალების დაძებნა:
    

   „ვითარცა ვ ე ღ ო ნ ე ბ ო დ ე მე ამას“ მ. ცხ. 230r.

   See also: ღონე
2. See also: ღუნვა, ღონება
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.