ყრა

1. ალესვა
   See also: გამოყრა
2. «ხრა», შერხევა, ბერტყა, გდება; ამოღება, დაძვრა:
    

   „ყ რ ი დ ე ს თავსა“ DE, — „ხ რ ი დ ე ს თავსა“ C, მრ. 15,29; „თავსა მისსა ყ რ ი დ ე ს“ О, ზირ. 12,19. „ყრასა ცხრილისასა დაშთის ნაცხრენი“ О, ზირ. 27,4.

   See also: აღმოყრა, აღყრა, გამოყრა, განყრა, გარდაყრა, გარდამოყრა, დაყრა, მიყრა, მოყრა, შემოყრა, შეყრა, შთაყრა, წარმოყრა
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.