ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
ყა ყბ ყდ ყე ყვ ყი ყმ ყნ ყო ყრ ყუ ყშ ყჳ
ყუა ყუდ ყუე ყუი ყურ
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

ყუარება, ყუარობა:

 
„მ ი ყ უ ა რ ს მამაჲ ჩემი“ ი. 14,31; „უკუეთუმცა გ ი ყ უ ა რ დ ი მე, გიხაროდამცა“ ი. 14,28; „ქმართა გ ი ყ უ ა რ დ ე თ ცოლნი თჳსნი“
კოლ. 3,19; „სოფელიმცა თჳსთა ჰ ყ უ ა რ ო ბ დ ა“ ი. 15,19; „ჰ ყ უ ა რ ო ბ დ ი თ მტერთა თქუენთა“ მთ. 5,44; „მდიდარი ვინმე
მ ყ უ არ ო ბ ს და მე მძულს“ Ath. —12,112v.
See also: დიდების-მოყუარება, ეშმაკთ-საყუარელ-ი, ვეცხლის-მოყუარება, ვეცხლის-სიყუარულ-ი, ვეცხლის-უყუარულ-ი, თავის-მოყუარე, კაცთ-მოყუარე, კაცთ-მოყუარება, კაცის-მოყუარე, მამლის-მოყუარე, მამლობის-მოყუარე, მართჳს-მოყუარე, მთავრობის-მოყუარება, მიყუარ-ი, მიყუარობა, მოყუარება, მოყურობა, მოყურება, სათნოების-მოყუარე, საყუარელ-ი, სიყუარულ-ი, შეყუარება
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9