ყურ-ი

1. სასმენელი; ჭურჭლის ხელმოსაკიდებელი:
    

   „ყ უ რ ი ისმენს გარეშეთა სიტყუათა და მისცემს ცნობასა გონებისასა“ მ. სწ. 176,13; „რაჟამს ყ უ რ თ ა გესმეს“ მთ. 10,27; „ყ უ რ ს ა არა ესმა“

   I კორ. 2,9; „მოყავ ჩემდა ყ უ რ ი შენი“ ფს. 30,8; „ეტყოდა ყ უ რ ს ა“ ფლკტ. 142,35; „რომელსა ასხენ ყ უ რ ნ ი სმენად, ესმოდენ“ მთ. 11,15;

   „ყ უ რ ნ ი მათნი დაუყრუვდენ“ О, მიქ. 7,16; „დაისხენით სიტყუანი ესე ყ უ რ თ ა თქუენთა“ ლ. 9,44; „მოადგა მათ (სფირიდებსა) ყ უ რ ე ბ ი“

   მ. ცხ. 387r.

   See also: ღჳძლის-ყურ-ი
2. ტანსაცმლის კალთის კუდი:
    

   „იყვნეს ოთხთავე ყ უ რ თ ა მის საბლარდნელისათა სადგმელნი ოქროქსოვილნი“ პოვნა სტეფ. 658; „შეუპყრა ორკეცი სამოსლისა ყ უ რ ი ეპიფანეს

   და მოაპო იგი“ საკ. წიგნ. II 110,30.

   See also: საყურ-ი
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.