«შერტყმა», შეკვრა, ჩამოკიდება, «მიცემა», დაწესება; არსებობა, მყოფება:
- „შ ე ი ბ ა იგი ბარკალთა ქუეშე ბარკლისა მარჯუენისა მისისასა“ M,—„შ ე ი რ ტ ყ ა იგი ქუეშეთ მოსასხმელისა თეძოსა ზედა თჳსსა მარჯუენესა“ G,
- მსჯ. 3,16; „აპაურთა მისთა არა შ ე ე ბ ა“ О, ზირ. 28,23; „რომელმან-იგი შ ე ა ბ ნ ი ს ქარნი ეტლად“ ს. გაბ.-დაჯდ. 133,4; „შ ე ი ბ ე ნ
- იგინი ყელსა შენსა“ О, იგ. სოლ. 3,3; „უკუეთუ შ ე ა ბ ა კარი სახლსა შენსა“ მ. ცხ. 263r; „შ ე ა ბ ა მას როჭიკი მარადის“ О,— „ჭამადი მისი,
- ჭამადი მიმდემადი, მ ი ე ც ე მ ო დ ა“ pb., იერემ. 52,34; „შ ე ა ბ ს მას სიტყუაჲ ცოდვისაჲ“ О, ზირ. 23,17.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973