«შებილწება», «შემწიკულება», «შესურა», «ბილწება»:
- „რომელმანმცა შ ე ა გ ი ნ ა იგი“ DE, — „რომელმანმცა შეუძლო მას შ ე ბ ი ლ წ ე ბ ა დ“ C, მრ. 7,15; „შ ე ა გ ი ნ ა ადგილი ესე წმიდაჲ“ საქ. მოც. 21,28;
- „ნუ შ ე ა გ ი ნ ე ბ ჴელსა შენსა“ О, „ნუ შ ე ა მ წ ი კ უ ლ ე ბ ჴელსა შენსა“ pb., ეკლ. 7,19; „შეგინებით შ ე ი გ ი ნ ი ს დედაკაცი იგი“ I, იერემ. 3,1;
- „რომელი შ ე ა გ ი ნ ე ბ ს ყოველსა გუამსა“ იაკ. 3,6; „შეაგინა ქუეყანაჲ და იმრუშა ძელსა და ქვასა“ I, იერემ. 3,9; „შ ე ა გ ი ნ ე ცხედარი იგი, რომელსა
- აჰჴედ“ იპ. რომ.-კურთხ. ისაკ და იაკ. 54,2; „საღმრთოჲთა კერძოჲ იგი მოძღურებაჲ შ ე ა გ ი ნ ო ნ“ ს. გაბ.-მოც. საკ. 97,34; „შ ე მ ა გ ი ნ ე ბ დ ე ს მე
- ერისა მიმართ“ O, ეზეკ. 13,19; „არა შ ე ა გ ი ნ ო ს სიტყუაჲ თჳსი“ G, რიცხ. 30,2. „ნუ იქმთ საქმესა შ ე გ ი ნ ე ბ ი ს ა ამისასა, რომელი მოვიძულე“ pb.,—
- „ნუ იქმთ მაგას საქმესა ბ ი ლ წ ე ბ ი ს ა ს ა, რომელ მოვიძულე“ O; [წყარო გამორჩენილია (რედ.)]. „განვიწმიდნეთ თავნი ჩუენნი ყოვლისაგან შ ე გ ი ნ ე ბ ი ს ა
- ჴორცთაჲსა“ II კორ. 7,1.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page