შეხვევა; «აღზახვა»:
- „შ ე გ რ ა გ ნ ა იგი არდაგსა წმიდასა“ C, მთ. 27,59; „შ ე გ რ ა გ ნ ა მჩუარსა და დაფლნა“ ლონგ. 192,24: „მოიღო ელია ხალენი თჳსი და შ ე გ რ ა გ ნ ა
- იგი და სცა მით წყალთა მათ“ О, IV მფ. 2,8. „შ ე გ რ ა გ ნ ი ლ ი თ ა მით მეწამულითა... (განწმიდოს)“ pb.,—„მეწამულითა ა ღ ზ ა ხ ი ლ ი თ ა...
- (უბიწო ყოს)“ О, ლევიტ. 14,52.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.