«დასხმა», შედება, შეერთება; შედგენა, «მიდგმა»:
- «ვიდრემდის შ ე ა დ გ ე თ კაცთა“ Շ,—„ვიდრემდის დ ა ე ს ხ მ ი თ კაცთა ზედა“ G, ფს. 61,4; „შ ე ა დ გ ნ ი ს ჴელნი მისნი კედელსა“ О, ამოს 5,19;
- „შ ე ა დ გ შენ ქუაბი ეგე დიდი“ О, IV მფ. 4,38; „მეკეცემან... ქმნის კეცის ჭურჭელი და შ ე დ გ ი ს იგი საცხობელსა“ მ. სწ. 309,33; „არცაღა აღანთიან
- სანთელი და ქუეშე შ ე დ გ ი ა ნ იგი ჴუიმირსა“ მთ. 5,15; „აყაფი შ ე ე დ გ ა მისდა“ H—341,451; „აჩრდილი ოდენ ვისმე მ ი ა დ გ ე ს (შ ე ა დ გ ე ს G)
- მათგანსა“ საქ. მოც. 5,15; „სადა-იგი შ ე დ გ მ უ ლ არს ყური. და მას შინა ოხრიან ჴმანი“ გრ. ნოს,-კაც. აგებ. 164,1; „რომლისათჳსცა შ ე დ გ მ უ ლ ა დ
- იტყჳს“ იპ. რომ.-კურთს. ისაკ და იაკ. 112,3.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page