მიბარება, მინდობა, რწმუნება, «დაფარვა», შეწყნარება:
- „აწ შ ე გ ვ ე დ რ ე ბ თქუენ ღმერთსა“ საქ. მოც. 20,32; „ჴელთა შენთა შ ე ვ ჰ ვ ე დ რ ე ბ სულსა ჩემსა“ ფს. 30,6; ლ. 23,46; „შ ე მ ი ვ ე დ რ ა
- მე საფარველსა კარვისა მისისა“ Շ,— „დ ა მ ი ფ ა რ ა მე დაფარულსა კარვისა მისისასა“ G, ფს. 26,5; „შ ე მ ი ვ ე დ რ ე მე“ ფს. 29,2; „ამას მცნებასა
- შ ე გ ვ ე დ რ ე ბ შენ“ I ტიმ. 1,18; „შ ე ჰ ვ ე დ რ ა თავი თჳსი უფალსა“ ბ. კეს.-40-თჳს, 121,20; „ვის შ ე გ უ ვ ე დ რ ე ნ?“ ლიმ. 35,30;
- „წინამძღურობაჲ ძმათაჲ შ ე ჰ ვ ე დ რ ა გიორგის“ ი.-ე. 47,21; „შ ე მ ვ ე დ რ ა მე“ შუშ. XVIII 3; „შ ე ჰ ვ ე დ რ ე ბ დ ა ნეშტთა მათ ძუალთა
- მისთასა“ შუშ. XVIII 4. „რომელნი შენდა შევედრებულ არიან“ ფლკტ. 134,16.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page