
	ლექსიკონები Top 10 Feedback Login ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)

შეთქუმულ-ყოფა

«ნიშნის-ყოფა», დროს დათქმა:

„შ ე თ ქ მ უ ლ ხ ა რ თ მოგუებათა დისა მის ჩემისათა მსახურებად ქრისტესა“ ფლკტ. 151,32; „შ ე თ ქ უ მ უ ლ ი ყ ვ ნ ე ს ჰურიანი“ ი. 9,22;
„შ ე თ ქ უ მ უ ლ-ი ყ ვ ნ ე ს კაცნი ისრაჱლისანი მზირთა მათ თანა“ M,—„ნ ი შ ა ნ ი ი ყ ო ძეთა ისრაჱლისთაჲ მზირსა თანა“ G, მსჯ. 20,38.

Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.