«დაკრვა», «დაყენება», შეკვრა, შესკვნა:
- „არა შ ე უ კ რ ა (დ ა უ კ რ ა Q) პირი ჴარსა მლეწველსა“ I კორ. - 9,9; „შ ე კ რ ა ს ცაჲ და არა იყოს წჳმაჲ“ G, —„დ ა ე ყ ე ნ ნ ე ს ი ცანი
- და არა გამოსცეს წჳმაჲ“ M, II შჯ. 11,17; „შ ე ი კ რ ნ ე ს საბლითა სიგლახაკისაჲთა“ იობ 3,8; „შ ე კ რ ე ს იესუ და წარიყვანეს“ მრ. 15,1;
- „შ ე კ რ ი ა ნ ტჳრთი მძიმე და ძნიად სატჳრთველი“ მთ. 23,4; „შ ე უ კ რ ე ნ ი თ მაგას ჴელნი და ფერჴნი“ მთ, 22,13; „უკუეთუ შ ე მ კ რ ა ს
- და მითრიოს, მიხარის“ შუშ. V 14. „უბრძანა შეკრვაჲ. მისი და ბორკილთა შესხმაჲ ფერჴთა მისთა“ შუშ. VI 23. „ვითარცა საკრველითა რკინისაჲთა
- შ ე კ რ უ ლ (არიან)“ ოქრ.-მარხ. და იონ. 100,20; „იხილა შ ე კ რ უ ლ ი იგი ვეცხლი თჳსი“ О, დაბ. 42,27; „რაჟამს ვიხილოთ ენაჲ მისი
- შ ე კ რ უ ლი და მეტყუელებისაგან დაცხრომილი“ მ. სწ. 222,21.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.