ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
შა შდ შე შვ შთ ში შკ შლ შო შრ შტ შუ შფ შჩ შჭ შჯ შჱ შჳ
შე- შეა შებ შეგ შედ შეე შევ შეზ შეთ შეი შეკ შელ შემ შენ შეო შეპ შერ შეს შეტ შეუ შეფ შექ შეღ შეყ შეშ შეჩ შეც შეძ შეწ შეჭ შეხ შეჯ შეჴ
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

შემკულ-ი

მორთული, შემკობილი:
 
„რაჲსა გამოხუედით ხილვად? კაცისა ჩჩჳლთა სამოსლითა შ ე მ კ უ ლ ი ს ა“ C, მთ. 11,8; „სამკაულითა შ ე მ კ უ ლ არიან“ ოქრ.-გურიტ.
226,12; „შუენიერად შ ე მ კ უ ლ, ვითარცა დედოფალი ბღუარისაჲ“ ფიზ. XIX 11; „საყურსა ოქროჲსასა და ანთრაკსა პატიოსანსა შემკულ არს“
О, იგ. სოლ. 25,12.
See also: შემკობა, უშემკულჱს-ი
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9