მიმტევებელი, მპატიებელი:
- „შენ მხოლოჲ მოწყალე ხარ და შ ე მ ნ დ ო ბ ე ლ და ძჳრუჴსენებელ“ მ. სწ. 217,4; „მოწყალე ხარ, უფალო, და შ ე მ ნ დ ო ბ ე ლ ცოდვათა“
- H—341,690.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.