«ჩუენება», ნება:
- „რომელი მცირედ ჟამ ჩ ა ნ და მერმე განქარდის“ იაკ. 4,14; „თუალით ჩ ა ნ ნ კაცი“ О, ზირ. 19,26; „ჩ ა ს, რამე პილენძი არს“
- ფლკტ.144,22; „ჩ ა ს, რამეთუ ესე იყოს მეფჱ“ O, III მფ. 22,32; „რომელნი-იგი გარეშე შუენიერ ჩ ა ნ“ C, მთ. 23,27; „რაჲთამცა
- უ ჩ ნ დ ე ს იგინი კაცთა მარხველად“ C, — „რაჲთა ე ჩ უ ე ნ ნ ე ნ კაცთა მმარხველად“ DE, მთ. 6,16; „არცა თავი ჩემი ღირს მ ი ჩ ნ დ ა
- მისლვად შენდა“ ლ. 7,7; „შენ ნუ ბილწ გ ი ჩ ნ ს“ საქ.მოც. 11,9; „მძიმე გ ი ჩ ნ დ ა თხოვაჲ მეფისა მისგან“ О, I ეზრა 8,51; „ვითარ
- გ ი ჩ ს თქუენ“ C, — „ვითარ გ ნ ე ბ ა ვ ს თქუენ“ DE, მრ. 14,64; „ცთომით ვინმე მ ი ჩ, შენ, კაცო“ ფლკტ. 152,5; „რომელსა
- უ ჩ ნ დ ე ს მეგობარ ყოფად ამის სოფლისა“ იაკ. 4,4.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page