თოთო, ლბილი, ჩვილი ბავშვი, «ნინველი», «ნუკეული»:
- „ფუფუნეულ და ჩ ჩ ჳ ლ იყვნენ თხრობასა“ ფს. 91,15; „რომელნი ჩ ჩ ჳ ლ ი თ ა მოსილ არიან“ მთ. 11,8; „გამოუცხადე ესე ჩ ჩ ჳ ლ თ ა“
- მთ. 11,25; „პირითა ყრმათა ჩ ჩ ჳ ლ თ ა მწოვართაჲთა დაემტკიცოს ქებაჲ მტერთა შენთათჳს“ ფს. 8,3; „ჩ ჩ ჳ ლ ნ ი მათნი ქუე დაახეთქნენ“
- ნაუმ 3,10; „გამოუცხადე ესე ჩჩჳლთა ყ რ მ ა თ ა“ ლ. 10,21; „არავინ დაშთა სახლსა მას შინა მოხუცებულითგან ვიდრე ჩ ჩ ჳ ლ ა მ დ ე“
- ფლპ. მოც. 4,23; „მოიბა ჴბოჲ ჩ ჩ ჳ ლ ი“ О, დაბ, 18,7; „იქმნეს ჴორცნი მისნი, ვითარცა ყრმისა ჩ ჩ ჳ ლ ი ს ა ნ ი“ O, IV მფ. 5,14;
- „ახლონდელი ყრმაჲ არს ჩ ჩ ჳ ლ ი“ ფლკტ. 154,1, „წყურილითა ჩ ჩ ჳ ლ თ ა ჲ თ ა იძიეს პური“ pb, — „ნ ი ნ ვ ე ლ ნ ი ითხოვდეს პურსა“
- О, გოდ. იერემ. 4,4; „ჩ ჩ ჳ ლ ი შენ- შორის და ფუფუნეული ფრიად ეშურის თუალითა ძმასა თჳსსა“ G, — „რომელი-იგი ნ უ კ ე უ ლ ი და
- ფრიად ფუფუნეულ იყოს... შენ შორის, თუალძჳრ იქმნეს იგი ძმისა თჳსისათჳს“ M, II შჯ. 28,54.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page