ცოდვა

1. «ბრალეულება», «ბრალის-ქმნა», «ბრალი», დანაშაული:
    

   „ვ ც ო დ ე ცად მიმართ და წინაშე შენსა“ ლ. 15,18; „განდგომით ვ ც ო დ ე თ წინაშე უფლისა“ M,—„განდგომით ვ ი ბ რ ა ლ ე უ ლ ე თ

   წინაშე უფლისა“ G, ისუ ნ. 22,22; „რომლისათჳს ც ო დ ა“ G,— „რომლისათჳს-იგი ბ რ ა ლ ი ქ მ ნა“ О, ლევიტ. 51,5; „რაჟამს ც ო დ ა და

   ბრალი ქმნა“ O, ლევიტ. 6,4; „რომელმან ც ო დ ა და აცოდვა ისრაჱლი“ O, III მფ. 14,16; „არარაჲ მ ი ც ო დ ა ვ ს მე“ M, იობ 33,8;

   „დაღათუ ვ ც ო დ ო თ, შენნივე ვართ“ О, სიბრძ. სოლ. 15,2; „რომელი ც ო დ ა ვ ნ, მან სულსა თჳსსა ავნის“ O, ზირ, 19,4; „ც ო დ ა ვ ს

   თავისა თჳსისათჳს“ О, იგ. სოლ. 20,2. „ლხინება ყოს მისთჳს მღდელმან ვერძითა მით ცოდვისაჲთა“ C, —„ ლხინება-ყოს მისთჳს ვერძითა მით

   ბ რ ა ლ ი ს ა ჲ თ ა“ О, ლევიტ. 5,16; „ვტიროდეთ განმწარებულნი ც ო დ ვ ა თ ა ჩუენთა წარმოჩინებისათჳს“ შუშ. III 7; „ც ო დ ვ ა ჲ

   შეცოდებათაჲ მათ ვითარცა ტჳრთი მძიმე იყო“ მრთ. S, ოქრ.-მარხ. და იონ. 105.8; „თანამდებ იყოს ც ო დ ვ ა ს ა საუკუნესა“ C, მრ. 3,29;

   „შემოვიღეთ მათთჳს უნდოჲ იგი ც ო დ ვ ა ჲ“ ოქრ.-პეტრე და ელია 328. „უკუეთუ ცოდვილსა შენ შეეწევი“ M, II ნშტ. 19,2; „გზასა

   ც ო დ ვ ი ლ თ ა ს ა არა დადგა“ ფს. 1,1; „ც ო დ ვ ი ლ ს ა მას მოსცა მიმოტაცებაჲ შეძინებად და შეკრებად“ О, ეკლ. 2,26; „მართალთაგან

   იდიდების ღმერთი, ეგრეთვე ც ო დ ვ ი ლ თ ა გ ა ნ შეურაცხ იქმნების“ მ. სწ. 9,34; „კაცი ესე ც ო დ ვ ი ლ არს“ ი. 9,24;

   „ც ო დ ვ ი ლ ნ ი ც ა ჰყუარობენ მოყუარეთა მათთა“ ლ. 6,32; „შემვედრა მე კაცი, ც ო დ ვ ი ლ ი და გლახაკი ესე“ შუშ. XVIII 4.

   See also: ნაცოდავ-ი, უცოდველ-ი, უცოდველობა:, შეცოდება
2. See also: თანა-წარცოდვა
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.