ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
ც- ცა ცბ ცდ ცე ცვ ცთ ცი ცლ ცმ ცნ ცო ცრ ცუ ცქ ცხ ცჳ
ცოდ ცოლ ცომ ცონ ცორ ცოფ ცოც ცოხ
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

ცოფ-ი

გიჟი, სულელი, უგონო:
 
„ვითარცა ურმის-თუალი, არის ნაწლევი ც ო ფ ი ს ა ჲ“ О, ზირ. 36,5; „ემსგავსოს იგი კაცსა ცოფსა“ მთ. 7,26;
„ესმოდენ ესე ერსა, ც ო ფ ს ა და უგულისხმოსა“ O, იერემ. 5,21; „ვითარცა ც ო ფ ი იხედვიდა ერსა მას შორის
H—341,596; „ესოდენ ც ო ფ ხართ“ О, დან.13,48; „ყიოდა და იზახდა ვითარცა ც ო ფ ი“ შუშ. VI 18; „ც ო ფ ა დ
მიწოდითა მე?“ საკ. წიგ. II, 24,32.
See also: განცოფება, განცოფებულ-ი, მოცოფება, სიცოფე
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9