(ცთ-ებ/ცეთ) «ბრალება», «შეცთომა», «დაბრკოლება», მოტყუება, შეცდენა, წაბორძიკება, წაცდენა, დანაშაულება:
- „მარადის ს ც თ ე ბ ი ა ნ იგინი გულითა მათითა“ ფს. 94,10; „ს ც თ ე ბ ო დ ი ა ნ და აცთუნებდენ“ I, ეს. 9,16; „ნუ ს ც თ ე ბ ი“
- ფლკტ. 134,36; „იხილეთ, ნუუკუე ს ც თ ე თ“ ლ. 21,8; „ს ც თ ე ბ ო დ ე ს საშოითგან“ Շ,—„შ ე ს ც თ ე ს მუცლითგან“ G, ფს. 57,4;
- „არა ვ ს ც თ ე თ“ ფს. 76,3; „ვერა... ცთომით ს ც თ ა ა შესაჩუენებელისა მისგან“ M, — „არა ბრალი ბ რ ა ლ ა ა შენაჩუენებისაგან“ G,
- ისუ ნ. 22,20; „რომელსა ს ც თ ე ს ფერჴი მათი“ G, — „რომელსაცა შ ე უ ც თ ე ნ ფერჴნი მათნი“ M, II შჯ. 32,35; „ც თ ე ნ მრავალნი“ C,
- — „დ ა ბ რ კ ო ლ დ ე ბ ო დ ი ა ნ მრავალნი“ DE, მთ. 24,10; „რომელი არა ს ც თ ა ენითა თჳსითა“ O, ზირ. 25,11; „ნუ განვრდომილ
- ს ც თ ე ბ ი ყოვლითურთ“ მრთ. S, ოქრ.-მარხ. და იონ. 103,35; „დედაკაცი იგი ს ც თ ა და შჯულსა გარდაჴდა“ I ტიმ. 2,14. „ცთომასა
- ჩუენსა სხუათა ვჰმიზეზობდით და ვაბრალობდით“ მ. სწ. 161,26; „შთავარდა კაცი ც თ ო მ ა ს ა“ მ. ცხ. 87v. „მორწმუნჱ ცთომილი
- შე-ვე-ინანენ“ ოქრ.-გურიტ. 227,27; „ც თ ო მ ი ლ არიედ ალაგნი მისნი და არა საცნაურ“ О, იგ. სოლ. 5,6; „ცთომილ არიან გზასა“
- მ. ცხ. 118v; „უკუეთუ რაჲმე არს მას შინა ც თ ო მ ი ლ ი, განაგე“ ლ. 64,23 (!).
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page